Er gebeurt enorm veel. Je hoort het om je heen en mogelijk ervaar je het ook direct bij jezelf. Deze tijd vraagt om telkens opnieuw balans te vinden, je plek in te nemen en ervoor te gaan. Alleen dat vraagt wel enige moed!
Tussen hoop en vrees
Misschien herken je het wel: Je kijkt omhoog en je denkt dat het wel te doen is. Vervolgens sta je op die hoge duikplank en kijkt naar beneden. Dan komen de twijfels. Het gevoel tussen hoop en vrees in is nu wat er door je lijf gaat. Hoop dat het gaat lukken. Vrees om af te gaan. Afgaan, omdat je toch niet de moed hebt om te springen of omdat de sprong niet ging zoals je het in je hoofd had.
Pffff…adem in…en adem uit… “Ik kan dit!”, zeg je zacht tegen jezelf. Ondanks het primaire gevoel van vluchten, krommen nu jouw tenen om de uiteinde van de springplank. Het voelt als onwennig, onzeker en zelfs onveilig.
Het verlangen wil springen
Toch blijf je daar staan, want ergens in jou vraagt nu om gehoord en gezien te worden. Je hebt al jaren safe gespeeld. Bovendien hoeft je ook niet meer zo graag leuk gevonden te worden (nou goed, een beetje dan). Je merkt vooral een sterk verlangen in je op. Vooral om eens jezelf echt alle tijd en ruimte te geven, waar je zo’n behoefte aan hebt.
Anyway! Je gaat er voor, wat er ook mag gebeuren! “I can do this!”, spreek jij jezelf in positieve affirmaties toe. Vol geduld wacht de diepte van het zwembad op je. Je buigt je knieën, strekt je armen naar voren, je hoofd er tussen met de kin op de borst. Precies zoals je het hebt geleerd. Vol verwachting adem je diep in en…je springt!
Dan gaat het anders dan verwacht
Je houding verandert! De sprong gaat niet als verwacht! De verticale houding wordt een horizontale ligging. Een lichte paniek trekt ondertussen door jouw niet helemaal perfecte bikinilijf heen. Deze keer adem je nog eens diep in, omdat rustig ademhalen je eerder uit de paniekstand heeft getrokken. Terwijl je dit doe, kletter je vol op het wateroppervlak en stroomt met grote golven, lauwwarm chloorwater je neus en mond in. Geen grip op de bodem onder je, wel een hoop water in en boven je.
Een ongekende sensatie
Al spartelend en proestend krijg je weer grip op jezelf. Langzaam stroomt er niet alleen water meer door je neus en mond, maar ook zuurstof. Weliswaar was er net nog paniek, maar nu gutst een ongekende hoeveelheid adrenaline door je aderen. Dit voelt aan als een ongekende sensatie!
Je roept hardop in jezelf (echt hardop roepen, voelt nog te spannend) “IK HEB HET GEDAAN!”.
Een ervaring die blijft, toch...
Op je gezicht staat een onuitwisbare grote glimlach. Ondertussen zwem je naar de rand van het zwembad en trek jezelf, soepeler dan verwacht, uit het water. Die grote rode vlek op je buik? Die zie je wel, maar voel je niet.
Terwijl je de ervaring nog even laat bezinken, kijk je vervolgens naar de springplank boven je. Twijfels komen weer op. “Gaat het mij de volgende keer weer lukken?”.
Het moraal van het verhaal
Het leven heeft springplanken nodig om een andere beweging in en om je heen los te maken. Kies jij voor de pieken, dan weet je dat je ook dalen gaat ervaren. Juist dan weet je (met of zonder rode vlekken) dat het leven kan bruisen als champagne. Kies je safe, voor rust en gestructureerde controle, dan blijft gemeentepils jouw hoogtepunt.